P.C. Hooft-prijs 1987

Over de P.C. Hooft-prijs

Instelling

De P.C. Hooft-prijs voor Letterkunde behoort tot de belangrijkste literatuurprijzen in het Nederlandse taalgebied. Deze oeuvreprijs wordt jaarlijks af...Lees meer >

Staatsprijs

Aanvankelijk was de P.C. Hooft-prijs een staatsprijs. De relatie tussen staat en Stichting kwam onder druk te staan toen in 1984 Hugo Brandt Corstius ...Lees meer >

P.C. Hooft

P.C. Hooft (Amsterdam 16 maart 1581 – Den Haag, 21 mei 1647), was geschiedkundige, dichter en toneelschrijver. Hij was de zoon van Cornelis Hooft, d...Lees meer >

P.C. Hooft-prijs P.C. Hooft-prijs

P.C. Hooft-prijs 1987

P.C. Hooft-prijs voor Hugo Brandt Corstius

Hugo Brandt Corstius kreeg in 1988 de P.C. Hooft-prijs 1987 voor beschouwend proza, zonder voorafgaand advies van een jury. De prijs werd uitgereikt in het Letterkundig Museum in Den Haag en bedroeg fl. 25.000.

Biografie

Hugo Brandt Corstius (Eindhoven, 29 augustus 1935). groeide op in Utrecht. Hij studeerde wiskunde, filosofie en algemene taalwetenschap in Amsterdam. ...Lees meer >

Biografie

Hugo Brandt Corstius (Eindhoven, 29 augustus 1935). groeide op in Utrecht. Hij studeerde wiskunde, filosofie en algemene taalwetenschap in Amsterdam. Van 1962 tot 1970 was hij als taalkundige werkzaam bij het Mathematisch Centrum. Daarna was hij tot 1996 verbonden aan de vakgroep Neerlandistiek. Aan de Erasmusuniversiteit in Rotterdam was hij buitengewoon hoogleraar Automatische Informatieverwerking. Hij verbleef aan verschillende buitenlandse universiteiten. Sinds eind jaren negentig is hij hoogleraar Nederlandse taal- en letterkunde aan de Sorbonne in Parijs. Naast zijn academische werk, schreef Brandt Corstius columns, besprekingen en artikelen. Hij maakte daarbij gebruik van verschillende pseudoniemen, zoals Piet Grijs, Stoker en Battus. Hij schreef regelmatig geruchtmakende columns, zoals die over de toenmalige minister Ruding van Financiën, die hij de Eichmann van de jaren tachtig noemde. Daarom werd hem, toen de P.C. Hooft-prijs nog een staatsprijs was, in 1985 de P.C. Hooft-prijs voor beschouwend proza geweigerd door de Tweede Kamer. Drie jaar later kreeg hij de prijs alsnog. Brandt Corstius kreeg verschillende andere essayprijzen: de Cestodaprijs, de Multatuliprijs en de Busken Huetprijs.

Jury

In het juryrapport wordt Brandt Corstius een “grootmeester” genoemd in het poneren van onhoudbare stellingen. Hij wordt geprezen om zijn scherpzin...Lees meer >

Jury

In het juryrapport wordt Brandt Corstius een “grootmeester” genoemd in het poneren van onhoudbare stellingen. Hij wordt geprezen om zijn scherpzinnigheid. “Niet het minst verdienstelijke aspect van Brandt Corstius´ beschouwend proza (…) is de lucide stijl. Ondanks de verschillen die er bestaan tussen bijvoorbeeld de stukken van drs. G. van Buren en Stoker in stilistisch opzicht – “zij” schrijft wat archaïserend/plechtstatig, “hij” recht-voor-z´n-raap – geldt voor alle dat ze in een loupezuiver, helder en vaak bijzonder vermakelijk Nederlands zijn geschreven. Hugo Brandt Corstius heeft onze taal verrijkt met nieuwe woorden en uitdrukkingen en onze literatuur met vele bundels glanzend proza.”
De volledige tekst van het juryrapport is te vinden in Aad Meinderts, P.C. Hooft-prijs/Theo Thijssen-prijs (Den Haag, 1993).
De prijs werd toegekend door het bestuur van de Stichting P.C. Hooft-prijs, zonder dat er een jury aan te pas kwam. In het bestuur zaten Arie van den Berg, S. Dresden, Rudolf Geel, Rudi van der Paardt, Hugo Verdaasdonk, Joost de Wit en Peter van Zonneveld. Aad Meinderts was ambtelijk secretaris.

Dankwoord

Het dankwoord van Brandt Corstius werd opgenomen in Aad Meinderts, P.C. Hooft-prijs/Theo Thijssen-prijs (Den Haag, 1993).

Dankwoord

Het dankwoord van Brandt Corstius werd opgenomen in Aad Meinderts, P.C. Hooft-prijs/Theo Thijssen-prijs (Den Haag, 1993).